மறுசந்திப்பும், கால மயக்கமும் !

அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், பொறியியல் புலம், சிதம்பரம், மெஸ், அரசன் மியூசிக்கல்ஸ், ஆர்.டிவி.வேலு ஸ்டுடியோ, டபுள் ஏ மற்றும் வேலுகபே பரோட்டா, வாத்தியார் கடை இட்லி என அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு பதிவுகள்  ஒரு மயக்கத்திலேயே இருக்கும். மலரும் நினைவுகள்.

1986 - 1990 ஆம் ஆண்டு அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பொறியியல் படித்த நண்பர்கள், 25 ஆண்டுகள் கழித்து  சந்திக்க இருக்கிறோம். வரும் சனி, ஞாயிறு (ஜூன் 20,21) அன்று சென்னையில்.

சந்திப்புக்கான இடம் எது என முடிவெடுப்பதே பெரும் வேலையானது. முதலில் சிதம்பரம் பரிசீலிக்கப்பட்டது. 150 பேர் குடும்பத்தோடு தங்க அறை வசதி ஏற்பாடு செய்வது என்பதில் சிதம்பரம் பின் தங்கியது.

அடுத்து பக்கத்தில் உள்ள பாண்டிச்சேரி. பாண்டிச்சேரிக்கு கூடுதல் ஆதரவு வழக்கம் போல் கிடைத்தது. ஆனால் அங்குள்ள ஹோட்டல்களின் பட்ஜெட் இடித்தது. அப்படி பரவாயில்லை என்றாலும் இரண்டு ஹோட்டல்கள் தேவைப்பட்டது.  

கடைசியாக சென்னையே தஞ்சம் என்ற நிலை. நண்பர்களில் நிறைய பேர் வெளிநாடுகளில் பணிபுரிவதால், அவர்கள் சென்னை வந்து இன்னொரு பயணம் மேற்கொள்வது தவிர்க்கப்படும் நிலை. அவ்வளவு பேர் தங்கக்கூடிய அளவிற்கு அறைகளோடு பட்ஜெட்டிற்கு ஒத்து வந்தது ஹோட்டல் லீலா பேலஸ்.

இதற்கே ராம்ஸ், சீதர், ஆவிச்சி, ஹரி, ஏவிஎஸ், சந்துரு, மாணிக்ஸ், சத்யா, குப்புசாமி, ஆனந்த், வாண்டு  என ஒரு குழு இரண்டு மாதங்கள் வேலைப் பார்த்தன.

இன்னொரு புறம் நண்பர்களை தேடும் பணியும், ஒருங்கிணைக்கும் பணியும் மெயில், மொபைல், ஃபேஸ்புக், வாட்ஸ் அப் என ஜரூராக நடந்தது. 150 பேர் கலந்து கொண்டாலும் மீண்டும் தொடர்பில் வந்தவர்கள் எண்ணிக்கை 300ஐ தாண்டும்.

இதைவிட சிங்கப்பூரில் ஒரு கோஷ்டி இருந்து கொண்டு, வாட்ஸ் அப் மூலம் பணிகளை முடுக்கியது. நிறைய நண்பர்கள் கலந்து கொள்ள வழி செய்தது. முகில், மீனாட்சி, கலை, மூர்த்தி, நெடு, வாசு, சுந்தரம், பிரபா, சச்சி, மணி, பாலாஜி, வெங்கடேஷ் என ஒரு நீண்ட பட்டியல் அது.

இவர்கள் குடைக் கடை முதல் பீச் கேண்டி வரை கூடிக்கூடிப் பேசியதில் சிங்கப்பூர் அரசே உளவுப்படை போட்டு ஆய்வு செய்து கொண்டிருக்கிறதாம், ஏதாவது புரட்சி நடவடிக்கையோ என. அதற்கு ஆன செலவில் அனைவரையும் சிங்கப்பூருக்கே அழைத்து இந்த நிகழ்வை நடத்தி இருக்கலாம் எனவும் தகவல்.

நிகழ்விற்கு  லோகோ, சந்திப்பின் போது தீம் மியூசிக் எனவும்  ஒரு டீம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அவ்வப்போது நானும் மிகக் குறைவான சந்தர்ப்பங்களில் பங்கேற்றேன். அடுத்த இரண்டு நாட்களுக்கு அவர்களோடு இணைந்து பணியாற்ற இருக்கிறேன். அதனால் தவிர்க்க இயலாமல் டைம் மெஷினில் ஏறி பறந்து விடுவேன்.

# பொறுத்தருள்க, கால மயக்கத்தையும், மயக்க நேர உளறல்களையும்...

மீண்டும் ஓர் கல்லூரி காலம்

"ஏய் மாப்பிள்ள, மீனாட்சி பேசறேன்". "லோக்கல் நம்பர் வருது. எப்போ வந்தே?". "நேத்து வந்துட்டேன். மதுரை வந்திருக்கிறேன். சென்னை வந்துடறேன். வேல நடக்குதா. யார் யார் எப்போ வர்றாங்க?" பேசும் போதே ரீயூனியன் ஃபீவர் அனலடித்தது.

சிங்கப்பூரில் உட்கார்ந்து கொண்டே வாட்ஸ் அப்பில் எல்லோரையும் விரட்டி வேலை வாங்கியவர் இவர் தான். அதே வேலையை இங்கு வந்தும் தொடர்ந்து  நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

"ராம்கி, எப்ப வந்தம்மா?"சத்யா கேட்க, "நேத்து வந்தேன்". "ரிட்டர்ன் எப்போ?" "ரியூனியன் புரோக்ராம் முடிந்த அன்னைக்கே" இது ராமகிருஷ்ணன். சந்திப்புக்காக மட்டுமே  யு.எஸ்.ஏ விலிருந்து வந்திருக்கிறார். "எல்லோரையும் பார்த்து 25 வருஷம் ஆயிடுச்சிப்பா"

ராம்கியை லீலா பேலஸில் சந்தித்தேன். சந்திப்பின் போது நடத்தப்பட உள்ள நிகழ்ச்சிகளையும், உணவு வகைகளையும்  இறுதி செய்வதற்காக கூடி இருந்தோம். இரண்டு நாட்கள் மூன்று அமர்வுகள்.
மருத்துவர் கு.சிவராமன் உணவுகள் குறித்து உரையாற்றுகிறார். எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் உரையாற்றுகிறார்.

இதற்கான ஹால்  வசதி, இருக்கை ஏற்பாடு, ஒலி அமைப்பு ஆகியன குறித்து ஹோட்டல் நிர்வகத்தினருடன் பேசி இறுதி செய்யப்பட்டது. வருபவர்களை எந்த இடத்திலிருந்து வரவேற்று விபரங்களை தெரிவிப்பது என்பது வரை முடிவு செய்யப்பட்டது.

நான் சாம்சங்கை வைத்துக்கொண்டு வழக்கம் போல் ஸ்டேடஸ் அடித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஏ.வி.சுந்தர்ராஜனும் மாணிக்கவேலும் கத்தையாக காகிதங்களோடு போராடிக் கொண்டிருந்தனர். எட்டிப் பார்த்தேன்.

ஹோட்டல் அறைகள் ஒதுக்கும் வேலைகள். கம்ப்யூட்டர் பிரிண்ட் அவுட்களை வைத்துக் கொண்டு, இவங்களுக்கு அங்க போட்டுடடலாம், அவங்களுக்கு இங்கப் போட்டுடலாம் என சரி செய்ய அல்லாடிக் கொண்டிருந்தனர். பெண் வீட்டார் மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்கு ரூம் ஏற்பாடு செய்வது போல அவ்வளவு சின்சியர்.

மாணிக்கவேலும் ஏவிஎஸ்ஸும் ஒரு வாரமாக இரவு பகலாக இதேப் பணி. வருவோருக்கு "குக்கீஸ்" வழங்க பேசப்பட்டது. அந்த நிறுவன முதலாளி தனது உறவினர் எனத் தெரிவித்த சத்யா உடனே அவரைத் தொடர்பு கொண்டு டிஸ்கவுண்ட் பெற்றுக் கொடுத்தார்.

லேப்டாப் பையை பிரித்த ஆவிச்சி அதிலிருந்து காசோலை புத்தகத்தை எடுத்து உடனடியாக அதற்கான தொகைக்கு காசோலை வழங்கினார். ஆவிச்சி இந்த நிகழ்வின் காசாளார், தோளில்  மொபைல் ஆபிஸாக லேப்டாப் பை.

அடுத்து உணவு செக்‌ஷன். ஹோட்டல் சார்பாக ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர். அவரோடு அமர்ந்து மதிய உணவு வகைகளை சுவை பார்த்து முடிவு செய்தோம். பலர் சைவம், அமாவாசை என்பதால். நானும் ஏவிஎஸ்ஸும் அசைவத்தை முடிவு செய்தோம். வாண்டஸ் செந்தில் ஐஸ் கிரீம் வகைகளை வரிசையாக வைத்து சுவை பார்த்து தேர்ந்தெடுத்தார்.

எங்கள் எல்லோரையும் ஒருங்கிணைந்த பணி சீதர் உடையது . ஒவ்வொருவருக்கும் அலைபேசி ஒரே நேரத்தில் வரவழைத்து அமுக்கி, வேலை வாங்கும் லாகவம். இது எல்லாம் நேற்று. இன்று ஒருங்கிணைக்கும் பணிகள் குறித்த கூட்டங்கள். கல்யாண வீடு போல இருக்கிறது.

இதற்கிடையில் சிங்கப்பூர் டான்கள் இருவர் வந்து இறங்கி விட்டார்கள். முகில் மற்றும் கலை. இனி "களை" கட்டும். அடுத்து சிங்கப்பூரிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு விமானத்திலும் ஒரு அண்ணாமலை மாணவர் இந்த நிகழ்விற்கு வருவதாக தகவல். இன்னும் பல நாடுகளில் இருந்தும் ..

# நிகழ்ச்சி வெற்றி நிச்சயம், இது வேத சத்தியம் !

நடராஜர் கோவிலும் நாங்களும் - 3

"சிதம்பரம் நடராஜர் கால் பெருவிரலில்தான் மொத்த பூமியின் காந்த மையப்புள்ளி இருக்கிறது. கோயில் அமைந்திருக்கும் இடமானது உலகின் பூமத்திய ரேகையின் சரியான மையைப் பகுதி.
சிதம்பரம் நடராஜர் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் ஆனந்த தாண்டவம் தான் "cosmic dance" . அதனால் இங்கு ஒரு காஸ்மிக் எனர்ஜி கிடைக்கிறது"

இது ஆவிச்சியின் விளக்கம். அதை தாண்டிய எனர்ஜியை அந்த காலத்தில் எங்களுக்கு கொடுத்த மையம், நாங்கள் நின்ற இனத்தின்  அருகே இருந்தது. அது தான் மடப்பள்ளி. நமது முன்னோர் அண்ணன் கோமகன் குறிப்பிட்டது போல், மடப்பள்ளி பற்றி சொல்லா விட்டால் வரலாற்று குற்றமாகி விடும்.

அந்த சக்கரைப் பொங்கலும் புளியோதரையும் இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. வாங்கிக் கொண்டு போய் வெளி சுற்றில் கூட்டமாக அமர்ந்துக் கொண்டு போவோர், வருவோரை கேலி செய்துக் கொண்டு சாப்பிடுவது ரெகுலர் டியூட்டி. அங்கே அக்ரி, ஆர்ட்ஸ் அண்ட் சயின்ஸ் ஜமாவும் சேரும்.

இப்போது நிற்கிற இரண்டாம் சுற்றில் அப்படியே நடந்தால் வழியில் சில சன்னதிகள். அங்கே மேற்கு கோபுர வாசலில் இருந்து வந்து நுழைய ஒரு வாயில் உண்டு. பாதி நாட்கள் அப்படியே வெளியேறி  சென்று குளக்கரையில் காற்று வாங்கியது உண்டு.

சில சமயங்களில் மேற்கு கோபுர வாசல் அருகே அல்வா வாங்கி சாப்பிட்டு விட்டு அப்படியே எண்டர் ஆவதும் உண்டு. மேற்கு கோபுர வாசலுக்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. கோடைக்காலத்தில் மதியம் 12 மணிக்கு உச்சி வெயிலில் கோபுர வாசலுக்கு கீழே நிற்க வேண்டும்.

நல்ல வேகத்தில் குளிர்ந்த காற்றாக வீசும். சுற்றி வெய்யில் தாக்க, அந்த இடத்தில் மட்டும் குளிர்ந்த காற்று வீசுவது ஒரு வித்தியாச அனுபவம். அவ்வளவு சரியான கோணத்தில் கோபுர வாசல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இப்படியாக ஒவ்வொரு பகுதியாக நடக்க, நடக்க பழைய நினைவுகள் கூடவே வந்தன. எந்த ஒரு பகுதியும் கால் படாத பகுதி கிடையாது. அதே போல ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் ஒரு திருவிழா அல்லது ஒரு நிகழ்வு நினைவுக்கு வருகிறது. முத்துஎழிலனுக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷல்.

வெளிச் சுற்றில் இரண்டு சுற்று நடந்தால் மிகப் பெரிய நடைப் பயிற்சி ஆகும். இந்தச் சுற்றில் தான் "நந்தன்" நிகழ்வு. நடராஜரை காண வந்த நந்தனாருக்கு தேர்வு வைக்கப்பட்டது. அக்னிகுண்டத்தில் இறங்கி வந்து தரிசனம் பெறப் பணிக்கப்பட்டார். அவரும் அப்படியே வந்தார். தாழ்த்தப்பட்டவர் என்பதால் இப்படி நிர்பந்திக்கப்பட்டார் என்பது செய்தி. இதுவும் ஒரு கரும்புள்ளி.

நாட்டியாஞ்சலி மற்றும் தேர் காலங்களில் கல்லூரி நாட்டு நலப்பணித் திட்டத்தில் இங்கு பணியாற்றியதும் மறக்க முடியாத நினைவுகள். உதவி மையம், தண்ணீர் பந்தல்கள் அமைத்து மக்கள் பணியும்.

இப்படியான நினைவுகளுடன் சுற்றி முடித்து கோவிலுக்கு வெளியே வந்தோம். நடந்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஒருவர் உற்றுப் பார்ப்பது போல் தோன்றியது. திரும்பினால், "அண்ணா" என்று குரல்.

அது கீழ வாசல் பஜ்ஜிக் கடை. அழைத்தவர் சாமிநாதன். பல்கலைக்கழக தமிழியல் துறை தொழில் நுட்ப உதவியாளர். "இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு எப்புடி பஜ்ஜி சாப்பிடாம போறது?" என உபசரித்தார். சாப்பிட்டு விடை பெற்றோம். கொண்டை இல்லா தீட்சித நண்பர்.

# தில்லை அம்பல நடராஜா, நந்தனை அணைத்து, காளியை மதித்து, பிறகு அருளும் பொழிவாய் !

நடராசர் கோவிலும் நாங்களும் - 2

நடராசர் சன்னிதியின் முன்னால் சென்றோம். மேலே சென்று தரிசனம் பெற நண்பர்கள் விரும்பினர். அவர்கள் சென்று வர வாழ்த்தினேன். நூறு ரூபாய் கட்டணம், நாங்கள் படிக்கும் காலத்தில் இது கிடையாதாம்.

சட்டை, பனியனை கழட்டி விட்டு சன்னதி மேல் ஏறினார்கள். காத்திருந்தேன். திவ்ய தரிசனம் முடித்து வந்தனர். "சிறப்பான தரிசனம். வந்திருக்கலாம் சிவா". "நூறு ரூபாய் கொடுக்காம, சட்டைய கழட்டாம எங்களுக்கும் அருளனும். அப்ப தான் நடராசர்". ஆரம்பிச்சிட்டாண்டா அவர்கள் பார்வையில் தெரிந்தது.

உட்பிரகாரத்தை சுற்றினோம். சன்னிதியை சுற்றி புதிதாக ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் தடுப்பு அமைக்கப்பட்டிருந்தது. தூண்கள் பாலிஷ் செய்யப் பட்டு வழுவழுவென்றிருந்தன. மாற்றம். அபிஷேக நீரிலிருந்து வரும் முடை நாற்றம் மாறவில்லை.

உட்பிரகாரத்தில் புதிதாக சில கடவுளர் உற்பத்தி ஆகியிருந்தனர். அவர்களையும் சில, பலர் வணங்கி சென்றனர். சுற்று முடிவில் தில்லை கோவிந்தராஜர் சன்னதி.  அருகே தேவியர் இருவரும் வீற்றிருக்க, கோவிந்தராஜர் சயனித்தவாறே அருள் பாலித்துக் கொண்டிருந்தார்.

கோவிந்தராஜர் சன்னதி முன் சரியான இடத்தில் நின்றால், ஒரே நேரத்தில் கோவிந்தராஜரையும், நடராஜரையும் தரிசிக்கலாம். பெரும் பகையாய் இருந்த சைவத்தையும், வைணவத்தையும் ஒருங்கிணைத்து அந்த புள்ளியில் நிறுத்தியவர் மிகப் பெரிய மகான் ஆகவும் இருக்கலாம், இரண்டு தனித்தனி கோவில்களுக்கு அலைய சோம்பேறித்தனம் பட்ட மன்னனாகவும் இருக்கலாம்.

கோவிந்தராஜரை நெருங்க கட்டணமும் இல்லை, சட்டையும் கழட்டத் தேவை இல்லை. கூடுதல் போனஸாக தலையில் ஜடாரி வைக்கப்படும், துளசி நீர் வழங்கப்படும். துளசி நீர் சளிக்கு நல்ல மருந்து.

அங்கிருந்து பக்க வாயில் வழியாக வெளியேறினால் கோவிலுக்கு உள்ளேயே இரண்டாம் சுற்று. அங்கு தான் அந்த பிரபல மேடை உள்ளது. ஆமாம் நடராஜர் தாண்டவம் ஆடிய மேடை. இங்கு தான் நடராஜருக்கும், காளிக்கும் நடனப் போட்டி. தங்கமகன் ரஜினி - பூர்ணிமா போட்டி இதோட உல்டா தான்.

போட்டி உச்சத்தை அடைந்தது. நடராஜரால் காளியை வெல்ல முடியாது என்ற நிலை ஏற்பட்டது. எப்படியாவது வென்றாக வேண்டும், ஆண் கடவுள் அல்லவா. வலது காலை நேர் செங்குத்தாக மடக்கி தலையோடு ஒட்டி வைத்துக்கொண்டு இடது காலால் ஆடுகிறார்.

பெண் அது போல் மடக்கி ஆடினால், உடை விலகி ஆபாசம் ஆகி விடுமல்லவா. அதனால் காளி தோற்றுப் போகிறார். அதைப் பிடித்துக் கொண்டு, காளியை ஊருக்கு வெளியே அனுப்பி விடுகிறார்கள். அது தான் தில்லை காளி கோவில். ஆனால் இப்போது  சென்னையில் இருந்து வரும் போது சிதம்பரம் நகரின் ஆரம்பத்திலேயே  இருந்து காளி அருள் பாலிக்கிறார். டிசைன் அப்படி ஆயிடுச்சி.

காளி இங்கு உக்கிரமாக இருப்பார். ஆனால் பெண்கள் கூட்டம் இங்கு ஜாஸ்தி. "நடராஜரின் போங்கு ஆட்டம் அது" என்று கண்டிக்கிற பெண் விடுதலைக் குரலுக்கு, இந்தப் பெண்கள் கூட்டம் வலு சேர்ப்பது போல அமைகிறது.

சரி நாம விட்ட இடத்திலிருந்து நடப்போம். அந்த மண்டபத்தில் ஏறிப் பார்க்க வேண்டும். அந்தத் தூண்களில் நுட்பமான சிற்பங்கள். சிறு, சிறு கலை நயன் குறையாத சிலைகள். உள்ளே சன்னதியில் அந்த காலைத் தூக்கிய நாட்டியக் கோலத்தில் நடராஜர். இங்கு கூட்டம் குறைவு தான். ஆனால் பக்கத்திலுள்ள தாயார் சன்னதியில் கூட்டம் அள்ளுகிறது.

சிதம்பரம் கோவில் காஸ்மிக் பவரை விளக்கினார் ஆவிச்சி.

காஸ்மிக் பவர் செய்தி காதில் நுழையும் முன், மூக்கைத் துளைத்தது 25 ஆண்டுகளுக்கு முன் சுவாசித்த அதே  வவ்வால் மணம்...
(தொடரும்)

நடராசர் கோவிலும் நாங்களும்

"சிவா, நீ வரமாட்ட. ரூம்லேயே இருக்கியா?",இது அண்ணன் ஶ்ரீதர்  "ஏன். நான் வரமாட்டேன்னு சொல்லலியே", நான். "அண்ணே, நாங்க கோயிலுக்கு போறோம்". "அதாண்ணே. நானும் கோயிலுக்கு தான் வர்ரேங்கிறேன்".

அது தில்லை நடராசர் கோவில். தில்லைன்னா சிதம்பரம் தான்.

ஆயிரம் இருந்தாலும் நாங்கள் இன்ச், இன்ச்சாக சுற்றிய கோவில் அல்லவா. வழக்கமாக கோவிலை சுற்றி இருக்கிற நான்கு ரத வீதிகளையும் சுற்றி வருகிறவர்கள் தான் எங்கள் கோஷ்டி.

அவ்வப்போது ரொம்ப போர் அடிக்கும்போது கோவிலுக்குள்ளும்  நுழைவோம். அப்போது தூண்களில் உள்ள சிற்பங்களை ரசிப்போம். உள் பிரகாரம் செல்வோம். திருநீறும் பூசுவோம், குங்குமமும் பூசுவோம், அனைத்தும் உண்டு.

கீழ வீதி வழியாக, கீழ கோபுரத்தை கடந்தோம். வினாயகர் வரவேற்றார். ஶ்ரீதர் தலைக்குமேல் கூப்பிய கரங்களோடு போய் நின்றார். ஆவிச்சியும், ஏசியும் தொடர்ந்தார்கள் . செல்லில் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வலதுப் பக்கம் இருந்த வெற்றிடத்தை காட்டிய ஆவிச்சி,"அது தான் இப்போ நாட்டியாஞ்சலி நடக்கும் இடம். படம் எடும்மா "என்றார். எடுத்தேன். ஆவிச்சி நாங்கள் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போது விகடன் மாணவப் பத்திரிக்கையாளர். இன்னும் அந்த உணர்வு குறையவில்லை.

கோபுரம் வண்ணம் பூசப்பட்டு புத்தம் புதிதாய் காட்சியளித்தது. சமீபத்தில் கும்பாபிஷேகம் நடந்த எபெக்ட். உள்புறம் சென்றோம். மேற்கில் இருந்து வீசிய சூரிய வெளிச்சத்தில் கோபுரம் தகதகத்தது.

கோபுர வாசலில் இருந்து உட்சுற்று கோபுர வாசல் வரை கருங்கற்கள் தரையாக பாவப்பட்டிருக்கும். வெயிலில் அனல் ஏறி இருந்தாலும், அதிலே அமர்ந்து  மாலை நேர காற்றை அங்கே அனுபவிப்பது ஒரு சுகம். கீழே சூடேறும், மேலே காற்று தவழும்.

அந்த உட்பிரகார வாசல் வரை,  நடைபாதைக்கு ஒரு மேற் கூறை.  மேற்கூறையின் உட்புறம் புதிதாக ஓவியங்களால் அலங்கரிக்கப் பட்டிருக்கிறது. அதை பலரும் படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நாங்களும் எடுத்தோம்.

உள்ளே நுழைந்தோம். படி இறங்கினோம். வழக்கம் போல் கீழே இருபுறமும் தீட்சிதர்கள் அமர்ந்திருந்தார். அங்கேயும் வழிபட்டு வந்தார்கள் நண்பர்கள். அங்கிருந்து கடந்து உட்பிரகாரம் சென்றோம்.

சோழன் வேய்ந்த பொற் கூரை மாலை நேர வெயிலில் மின்னியது. தன்னிச்சையாக அலைப்பேசியை எடுத்து புகைப்படம் எடுக்க துவங்கினேன். தடுத்தார் அண்ணன் சீதர், "செல் பயன்படுத்தக் கூடாது".

சந்நிதியில் ஏறும் படிக்கட்டில் அமர்ந்து ஒருவர் செல் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் கொண்டை போட்ட தீட்சிதர். நான் செல்லை பேண்ட் பாக்கெட்டில் வைத்து விட்டேன்.

(தொடரும்...)

ஞாபகம் வருதே, ஞாபகம் வருதே !

"25 வருஷம் கழிச்சி கல்லூரி  நண்பர்கள சந்திக்க இவ்வளவு பரபரப்பா இருக்கீங்களே, 50 வருஷம் கழிச்சு பாக்கப் போற பள்ளி நண்பர்கள் எப்படி இருப்பாங்க, அதுவும் அவங்க படிச்ச பள்ளிக் கூடத்துலயேன்னா ?" என்றார் துணைவியார்.

"தங்கர்பச்சானோட "பள்ளிக்கூடம்" படத்தை விட டாப்பா இருக்கும். எங்கே சந்திக்கிறாங்க?" என்றேன். "பாபநாசம் அரசு மேல்நிலைப்பள்ளி" என்றார். சொந்த ஊர் பாசம் இருக்கத் தானே செய்யும்.

1965 ஆம் ஆண்டு பத்தாம் வகுப்பு படித்தவர்கள். அப்போது படித்து வேலைக்கு போனவர்கள் பணி ஓய்வு பெற்று பழைய நண்பர்களை தேட ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். அப்போது தான் இந்த சிந்தனை வந்திருக்கிறது.

தேடிப் பார்த்ததில் 50 நண்பர்கள் ஒருங்கிணைந்திருக்கின்றனர்.நாளை 13.06.2015 மாலை 3.30 க்கு சந்திக்கின்றனர், பெரும்பாலோர்  குடும்பத்தோடு. இதற்காக 15 பேர் கொண்ட குழு முழு வீச்சில் பணியாற்றுகின்றனர்.

வெறுமனே சந்திப்பாக இல்லாமல் பள்ளிக்கு ஏதாவது நினைவாக செய்ய வேண்டும் என முடிவெடுத்தனர். டாக்டர் நூர்ஜஹான் சில தளவாடப் பொருட்களை வழங்கியிருக்கிறார். வி.எஸ்.செல்வராஜன் மின்னணு பெயர் பலகை அளித்திருக்கிறார்.

இன்னும் சில பணிகளுக்காக குழுவினர் ரூபாய் 20,000 முதல் கட்டமாக அளித்திருக்கிறார்கள். நாளை இன்னும் சில உதவிகளை வழங்க இருக்கிறார்கள்.

தஞ்சை மருத்துவக்கல்லூரியில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய டாக்டர் நூர்ஜஹான், மயிலாடுதுறை ஏ.வி.சி கல்லூரி கணிதத் துறை தலைவராக பணியாற்றிய வி.எஸ்.செல்வராஜன், கல்பாக்கம் அணுசக்தி துறையில் இயக்குனராக பணியாற்றிய சுவாமிநாதன், கடலூர் ஆடிட்டர் ராமச்சந்திரன், திருச்சி BHEL-ல் பணியாற்றிய மகாலிங்கம், நல்லாசிரியர் கலைச்செல்வன், இந்தியன் வங்கியில் பணி புரிந்த பாலசுப்பிரமணியம் என பல துறையில் பணியாற்றி, பல ஊரில் இருப்பவர்கள் 50 வருடம் கழித்து  சந்திக்கின்றனர்.

இதில் பேராசிரியர் வி.எஸ்.செல்வராஜன் அவர்கள் எனது துணைவியாரின் தந்தை என்பதால் தான், இந்த செய்தி அவருக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி.

பள்ளிக்கு உழைக்கும் ஒருவரை அழைத்து பாராட்ட உள்ளனர். இவர்கள் படிக்கும் காலத்தில் பேரூராட்சி கவுன்சிலராக இருந்து, இன்றும் பெற்றோர் ஆசிரியர் கழகத்தை வழி நடத்தும் "தி.மா.நாகராஜன்" தான் அவர்.

தங்கள் ஆசிரியர்களை கௌரவிக்க முடிவெடுத்த போது தான் நெகிழ வைக்கும் செய்தி. அப்போது பணியாற்றியவர்களில் இருவர் தான் உயிரோடு இருப்பதாக தெரிந்திருக்கிறது. நிகழ்ச்சிக்கு அழைக்க தேடியுள்ளனர். அம்மாப்பேட்டையை சேர்ந்த ஆசிரியர் ரகுநாதன் கடந்த ஆண்டு மறைந்து விட்டதாக செய்தி.

இன்னொருவரான அப்போதைய ஆய்வக உதவியாளர் ஆத்மநாதனை  இன்னும் எங்கிருக்கிறார் என கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. முயற்சி தொடர்கிறது.

# விழா சிறக்கட்டும், நினைவுகள் இனிக்கட்டும், நட்பு தொடரட்டும் !

இயக்கி, இயங்கும் இளைஞர் !

நினைத்துப் பார்க்கிறேன், 92 வயதில் நாம் என்ன நிலையில் இருப்போம். முதலில் இருப்போமா என்பதே கேள்விக்குறி. நம்மை விடுங்கள், ஏகடியம் பேசுவோர் இருப்பார்களா ?

           

92 வயதில் பெரியார், அண்ணா நினைவிடங்கள் சென்று அஞ்சலி செலுத்த இயலுமா? அதுவும் காலைப் பொழுதில் தயாராகி செல்ல முடியுமா?

92 வயதில் சந்திக்க வரும் தொண்டர்களை, தோழர்களை, தலைவர்களை அயராமல் சந்திக்க.இயலுமா ? வருபவர்களை நினைவு வைத்து உரையாட முடியுமா?

92 வயதில் ஒன்றரை மணி நேரம் மேடையில் அமர்ந்து, வாழ்த்த வந்தவர்களின் வாழ்த்துகளை பெற்று, இன்முகம் மாறாமல் வந்த அனைவரையும் மகிழ்ச்சிப் படுத்த இயலுமா? அதற்கு பிறகும் பன்ச் டயலாக்காக பிறந்தநாள் செய்தி கொடுக்க முடியுமா?

92 வயதில் மாலை நிகழ்வுகளிலும் கலந்து கொண்டு, பொதுக்கூட்ட மேடைதனில் வந்தமர்ந்து, வாழ்த்துகளை பெற்றுக் கொண்டு, ஏற்புரை தான் ஆற்ற இயலுமா?

92 வயதில் இத்தனை நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்ள தரை வழிப் பயணமாய் 50 கி.மீ கார் பயணம் தான் மேற்கொள்ள இயலுமா? அதிலும் இடையிடையே நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்ள முடியுமா ?

92 வயதில் காலை முதல் மாலை வரை நிகழ்ச்சிகள் முடித்துக் கொண்டு, பொதுக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு அரை மணி நேரம் உரையாற்ற முடியுமா ? அதில் பழைய நிகழ்வுகளையும் நிகழ்கால அரசியலையும் ஒருங்கே தான் பேச முடியுமா ?

92 வயது பிறந்தநாள் அன்று தொலைக்காட்சி தொடருக்கு வசனம் எழுத இயலுமா? அதிலும் தனது கொள்கைக்கு மாறான ஒரு நாயகன் வரலாற்றுக்கு, தன் நிலைப்பாட்டிலிருந்து வழுவாமல் வசனம் எழுத முடியுமா ?

92 வயதில் ஸ்மார்ட் போனை, லேப்டாப்பை பயன்படுத்த இயலுமா? அதில்லாமல் பேஸ்புக், ட்விட்டர் என்று இளைஞர் போல் மணிக்கொரு செய்தி வெளியிட முடியுமா ?

92 வயதில் தான் மட்டும் இயங்காமல், தான் வழி நடத்தும் கட்சியை இயக்கி, நிகழ்கால அரசியலையும் இயக்கி, "இயக்கத்தின்" அடையாளமாக திகழ இயலுமா ?

# 92 வயதிலும் அயராமல் இயங்கும் இளைஞரே வாழ்க !